Hoe ik fulltime ondernemer werd in 2017

Wat was 2017 een bewogen jaar. Er is zoveel veranderd, het valt bijna niet te bevatten. Mijn hele leven stond op zijn kop en dat was niet altijd makkelijk. Toch was 2017 ook een jaar van de mooie momenten, nieuwe inzichten, ondernemen en vooral veel besef. Van het hier en nu, en de dingen om me heen. Lees je mee?

Fotograferen

Al sinds ik mij herinner beweeg ik mij als fotograaf. Mijn wereld is als door een lens, overal waar ik kijk zie ik momenten om vast te leggen. Zoals een verliefd stel in de straten van Amsterdam dat elkaar midden in de drukte een kus geeft. Een stoere fiets tegen een krakkemikkig bruggetje, een felgekleurde bloem midden in een groen weiland. Aan sommigen gaat het voorbij, anderen zien er de waarde niet van, mij raakt het in m’n creativiteit. Al dat moois kon mijn drukke hoofd niet opslaan, en dus was daar de camera van mijn ouders, later de mijne. Mijn passie groeide, de kennis ook, en voor ik het wist deed ik niet anders dan in mijn vrije tijd foto’s maken. Ik las boeken, schreef naar fotografen en leerde steeds meer over wat later mijn vak zou worden. Toch koos ik na de middelbare school niet gelijk voor het beroep van fotograaf. Ik wilde iets van de wereld zien, en volgde een internationale management opleiding.

Ik ging aan de slag als projectmanager in de zakelijke event branche, kon mijn draai niet vinden en begin dit jaar werd het donker. Ik kreeg de diagnose overspannen (ook wel burnout genoemd) en kwam voor een ultimatum te staan. Op deze manier doorgaan, en mijn lichaam en geest negeren; of voor mijn eigen geluk kiezen. Soms lijken de dagen zo donker, maar dragen ze je onbewust toch naar het licht. Ik koos voor mezelf, voor dat onderbuik gevoel dat mij steeds weer vertelde wat ik eigenlijk niet wilde horen: zeg je baan op en ga het DOEN!

Dagen en weken gingen voorbij, tranen vloeiden, gesprekken werden gevoerd. Menig persoonlijkheidstest die ik kon vinden heb ik ingevuld. Steeds op zoek naar bevestiging dat ik dit wel kon. Die kwam niet. Tot ik inzag dat het niet de situatie, de mening van een ander of de uitkomst van een test is die jou die keuze doet maken. Het is de kracht in jezelf, het vertrouwen in je eigen kunnen en de drive vanuit jou, die ervoor zorgt dat je de goede kant op gaat. En dus koos ik ervoor om mijn baan op te zeggen.

Fulltime ondernemen

Hoe eng ik het ook vond, ik heb geen enkele seconde meer getwijfeld nadat ik voelde dat deze keuze mij de vrijheid en rust zou geven die ik zo hard nodig had. Het is oprecht de beste keuze die ik had kunnen maken, dat voel ik aan alles. Sinds die dag, voelt geen enkele dag meer als werken, iets wat ik mij nooit voor ogen had kunnen houden, ik werk nu zelfs meer!

Vanuit de kleine onderneming die ik al had, heb ik mij het afgelopen jaar kunnen ontwikkelen als fulltime ondernemer. Iets wat vanuit mijn eigen vertrouwen op mezelf is gegroeid, waar ik trots op ben, en waar mijn omgeving me ontzettend in heeft gesteund. Ik ben zo dankbaar voor die keuze, die overtuiging en de rust die daaruit voort is gekomen.

Het ongeluk

Wat er op 3 september dan ook gebeurde was ontzettend zwaar. De meesten van jullie weten dat ik op die dag een ongeluk heb gehad met mijn scooter. Ik werd afgesneden, ben gevallen en heb daarbij als zwaarste letsel een flinke enkelbreuk opgelopen. In de periode die volgde heb ik zo vaak gedacht “mag ik dan niet gelukkig zijn”. Me afgevraagd waarom juist mij dit moest overkomen, net nadat ik zo’n pittige keuze had moeten maken op zowel zakelijk vlak als privé.

Door alle onvoorwaardelijke steun uit de meest onverwachte hoeken realiseerde ik me dat dat nergens voor nodig was. Dat het zelfs misschien wel een beetje goed was, dat ik met beide benen op de grond werd gezet. Ik wilde zo graag nog presteren, juist nadat ik me zo rot had gevoeld en voor mezelf had gekozen om te ondernemen, vond ik dat het gelijk ‘sky high’ moest gaan. Ik wilde ieder evenement af, elke offerte binnenhalen en zei overal ‘ja’ op. Kortom: ik rende veel te hard aan mezelf voorbij. Je snapt, met een gebroken enkel kon dat bij lange na niet meer.

Een maand lang heb ik op bed gelegen. Ziek van de medicijnen, de operatie, de kneuzingen en verwondingen van het ongeluk. Zoveel lieve mensen zijn me komen bezoeken, helpen en steunen, bij deze allemaal nogmaals: bedankt! Jullie steun heeft zoveel voor me betekend. Uiteindelijk heb ik 2,5 maand thuis gezeten, en nog steeds is het pittig. De klap van het ongeluk zijn mentaal en lichamelijk even zwaar geweest. Ik hap naar adem als iemand een gekke manouvre maakt op de weg, en op die scooter.. ben ik nooit meer gestapt. Volgende week gaat hij naar zijn nieuwe eigenaar, mijn rode vespaatje.. Er komt een klein brandweerrood autootje voor terug. Ik sluit er denkbeeldig een tijdperk mee af, eentje die me een hoop heeft geleerd, en die me altijd bij zal blijven als zodoende.

Mooie reizen

Dit jaar reisden we ook een maand af naar het fijne Bali. Nick en ik houden ontzettend van reizen, en na de moeilijke periode begin dit jaar was quality time op een Tropisch eiland natuurlijk ontzettend welkom. Sidenote: überhaupt is een tripje Bali altijd welkom. We hebben hier zo genoten! De dag nadat ik voor mezelf besloten had mijn baan op te zeggen boekten we onze tickets. De week erop vlogen we erheen, zonder emotionele bagage, op naar ultieme ontspanning.

Op het eiland werd ik al snel ziek, het bleek Dengue, ook wel Knokkelkoorts. Een nare muggenbeet zorgde ervoor dat ik een heftig tropisch virus te pakken had. Doordat ik zo ziek was besloot ik naar een traditionele Balinese ‘healer’ te gaan. Een paar lieve locals wezen mij de weg en brachten me naar Wayan, een Traditional Healer in Ubud. Hoe ze het doet en hoe het kan weet ik niet, maar ik werd na 5 dagen beter en we hebben alsnog een fantastische tijd gehad. En niet alleen leerde ik bij Wayan mijn gezondheid waarderen, ze vertelde me bijzondere levenslessen. Dat je voor jezelf moet zorgen om voor je naasten te kunnen zorgen, dat je lichaam je huis is dat je gezond moet houden, anders kun je er niemand in verwelkomen. Iedere dag denk ik nog even aan de lange gesprekken die ik met haar heb gevoerd. Zodra ik even de kans heb, ga ik terug. Zo’n bijzonder mens.

Foto’s zien van onze Bali reis? Klik hier.

Insta-bloggen

Ook was 2017 het eerste jaar waarin ik echt actief aan het ‘bloggen’ was. Hieruit vloeide zoveel mooie samenwerkingen, soms moet ik mezelf nog even knijpen dat het echt allemaal zo is gelopen. In april startte ik hier mijn blog, gewoon omdat ik al jaren reisblogs schreef op andere sites, en schrijven leuk vind. Ik kwam er niet veel aan toe, wat jammer is, maar ik had genoeg andere dingen aan mijn hoofd, dus was het oké. Ik gaf voor Pure & Original Paint onze slaapkamer een mega makeover, de badkamer een makeover in samenwerking met Bewonen, fotografeerde de mooie producten van Wooden Amsterdam en Fatboy en ontstond een toffe samenwerking met het merk Karup. Voor 2018 staat er nog meer leuks gepland, daar kijk ik nu al naar uit!

 

Ik ben ontzettend benieuwd wat 2018 voor mij in petto heeft. Ik doe niet aan voornemens, maar besluit wel het jaar met open blik en alle rust te beginnen. Hoe het ook loopt, het is oké, ik geloof erin dat ook 2018 een mooi jaar wordt.

 

Een fijne jaarwisseling!

 

Liefs,

 

Muk

 

 

4 replies on “ Hoe ik fulltime ondernemer werd in 2017 ”
  1. Ik denk ook graag terug aan onze leuke gesprekken op Lembongan en ons fantastische snorkelavontuur met de Manta roggen. You go girl, volg je hart en je passie
    Liefs Tinka en Ron

  2. Wauw! Wat is dit mega herkenbaar zeg! Bijna eng! Zo kwam ik begin 2017 ook thuis te zitten en heb de keuze gemaakt om volledig voor mijzelf te beginnen. Beste keuze ooit! Heb gelukkig geen ongeluk gehad, maar mijn dochter is wel jarig op 3sept;). Ook ik reed veel op de scooter en was altijd bang dat mij zoiets zo overkomen. Daarnaast rij ook ik in een klein brandweerautootje. Stoer dat je de keuze hebt gemaakt en gaat volgens mij helemaal goedkomen met jou!! Liefs Jaimy (JaimyInterieur)

Geef een reactie